Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że będą kupować krople, wody PAH, itp.

Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że wydam kupę kasy w SMA w Piwnicznej na pamiątki, z których pieniądze zostaną przeznaczone na misje.

Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że będę stała na mrozie i zbierała pieniądze na misje.

Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że uczę się swahilli, bo chcę wyjechać do Afryki.

Ci, którzy mnie znacie – pamiętajcie :

22 marzec – światowy dzień wody

27 marzec – godzina 20.30 – godzina dla Ziemi – zgaście światło

BANANY PO AFRYKAŃSKU (przepis z opakowania płatków ryżowych Cenos):

dla 4 osób

130g płatków ryżowych

130g mąki pszennej

6 bananów

2 jajka

2 szklanki mleka

olej, cynamon, sól

Płatki wymieszać z mąką. Wbić jajka, wsypać cynamon i sól. Wlewając stopniowo mleko ucierać na masę. Odstawić ciasto na godzinę w chłodne miejsce. Banany obrać, pokroić wzdłuż. Każdą połówkę obtoczyć w cieście i smażyć w głębokim tłuszczu, aż do momentu, w którym będą rumiane.

Przepis numer 2 pożyczam od IKE (z forum afryka.org) —> PLACKI BANANOWE Z NIGERII (wymyślone przez lud Ibo):

ok. 5 lub 6 przejrzałych bananów 

 ok. 2 szklanki mąki pszennej

2 jajka

sól, olej

Obieramy banany i rozgniatamy do postaci drobnych kawałków. Następnie wrzucamy do naszych bananów dwie szklanki mąki i dwa jaja. Wszystko dokładnie mieszamy, jednocześnie pamiętając, by masa nie była zbyt gęsta, bo placki zrobią się za twarde. Z gotowej papki formujemy za pomocą widelca placki i wrzucamy na patelnię z dużą ilością mocno rozgrzanego oleju. Gdy się ładnie zarumienią, kładziemy je na papier i odsączamy.

Obie wersje wypróbowane przeze mnie : ]

Aretha Franklin

www.lastfm.pl/user/stillinchains  to strona z muzyką, której słucham

Miriam Makeba

autorem wszystkich umieszczonych tu zdjęć jest  Marcin

                Podczas gdy Europejczycy coraz bardziej zatracają swoją tożsamość, przestają pielęgnować związki rodzinne, dawno już zapomnieli gdzie tak naprawdę jest ich mała ojczyzna, Afrykanie wręcz przeciwnie. Jedną z najbardziej różnicujących nas kwestii jest czas, o którym pisał Kapuściński. Europejczyk całkowicie poddaje się czasowi, który narzuca my tempo życia ( jest to bardzo widoczne nawet w Polsce – ludzie robiący karierę ciągle są w „pogoni za czasem”). Afrykanin odwrotnie – sam kreuje swój czas, nadaje mu rytm i tempo. Dlatego też znerwicowany mieszkaniec Europy zazdrości sąsiadowi z Afryki niesamowitej umiejętności czekania. Zdawałoby się, że pęd i pogoń za codziennością to norma w dzisiejszym, zglobalizowanym świecie, więc Afryka pod tym względem zaniża tę średnią.

                Kolejną, istotną dla mnie kwestią jest to, że teoretycznie, skoro oplątany globalną pajęczyną świat ma być tą ujednoliconą wioską, to wszyscy jej mieszkańcy powinni mieć porównywalne warunki życia. Wiadomo, że to fikcja. Spójrzmy na Afrykę – nazywaną powszechnie (niestety) Trzecim Światem. Brakuje tam wody, pożywienia, szkół, lekarzy – właściwie wszystkiego. Z nielicznymi wyjątkami, ludzie w swej naiwności, braku umiejętności walki o swoje, wegetują. Pomimo tego, są niesamowicie szczęśliwi. Europejczyka cechuje postawa „mieć” (nie będę już wspominać o Amerykanach, którzy deklasują nas totalnie), Afrykanina – „być”. No właśnie, być, istnieć w grupie, wspólnocie. Tradycja i kultura to podstawa. My, zawaleni przez gwiazdy popkultury, hamburgery, sprajty i lalki barbi coraz bardziej odchodzimy od rodzimych kultur – gonimy za tym, co modne. Afrykanie i ich bogata obyczajowość to ewenement na skalę światową ! W plemionach i rodach obowiązują ciągle zwyczaje przestrzegane do tej pory – np. Masajowie mieszkają nadal w manyatach, mężczyźni polują, kobiety zostają w wiosce, wielkim szacunkiem otaczane są „mammy”, czyli najstarsze kobiety, i tak dalej. Lud Himba dalej nie używa wody, całe ciało smarują mieszaniną pomarańczowo – brunatnej glinki, która zastępuje prysznic. Przykłady można by mnożyć. Gdyby do tych plemion docierała amerykańska popkultura, nie wiadomo jakby wyglądały teraz – być może zamiast ogolonej głowy masajskich kobiet zobaczylibyśmy blondynki a’la Madonna. Na szczęście to tylko „gdybanie”.

                Wielcy Bracia, niby pełni empatii, nie robią nic – oczywiście oprócz ograbiania Afryki z jej bogactw (choćby mineralnych). Po co więc pomóc temu kontynentowi stanąć na nogi? Jeśli będzie silmy to z pewnością zbuntuje się i powie „stop” wykorzystywaniu. Dlatego też Afryka jest na peryferiach globalnej wioski, samotna w sieci technologii i informacji, ale jednocześnie znająca swoją tożsamość.

Szkoda, że nie piszę tego tekstu siedząc z manyacie, w jednej z masajskich osad w Kenii.

 http://afryka.org

Z takich ciekawostek, sporo cytatów, których używam, jest zapożyczonych od jakże sympatycznego zespołu Kombajn do Zbierania Kur po Wioskach.   http://www.myspace.com/kombajndozbieraniakurpowioskach